Robbie McEwen: afscheid van een kangoeroe in de Tour Down Under

De klassieker Brisbane-Everbeek-Brisbane zegt weinig mensen iets. Toch is dat het parcours dat Robbie McEwen heeft afgelegd. Tijdens de Tour Down Under neemt hij afscheid als renner. Wedden dat hij afscheid neemt met een wheelie?

Bron: Zeenews.com

De jaren van verstand

Is het u ook opgevallen? Femke Herrijgers en Jurgen Van den Broeck zijn niet meer samen en op slag pakt VDB uit met een verstandige uitspraak.

Het is in het verleden wel anders geweest. In de Tour van 2010 reed hij naar een puike vijfde plek. Hoe dichter Parijs naderde, hoe prikkelbaarder hij werd. Het enerveert ook natuurlijk, de ziel uit je lijf rijden in de bergen en nog voor je op adem kunt komen alweer dezelfde vraag. "Top 10 of top 5?" Om knettergek van te worden. Alleen liet Van den Broeck dat iets te duidelijk merken. Op elke journalist schoot hij terug. Zelfs de president van Frankrijk moest het bij hem ontgelden. Sarko wie?

Vis bijt niet meer

De omgeving van Van den Broeck greep in. Er werd een mental coach bij gehaald. Die leert hem vooral in alle talen, en dan liefst het Kempisch, zwijgen. En als de journalisten blijven doorvragen, noemt hij zichzelf een vis die niet meer bijt. Een uitspraak die nogal kinderachtig klinkt.

Verstandige voorspelling

Bij de parcoursvoorstelling van de Tour 2012 is Van den Broeck plots iedereen te snel af. Als eerste schuift hij een andere naam als favoriet naar voor. Hij komt niet uit bij Cadel Evans of Alberto Contador. De Tourwinst is voor Tony Martin. Voorwaar een klasseflits van Van den Broeck. Een ingeving van hierboven of toeterde iemand hem deze wijsheid in zijn oortje?

Broeder Oscar stopt

Oscar Freire stopt. Al is het met hem altijd oppassen om niet te vroeg te juichen.

Wereldkampioen 
Frank Vandenbroucke rijdt God en klein Pierke naar huis in het seizoen 1999. Hij kan de wereldtitel niet meer mislopen. Zelfs na twee keer vallen, waarbij hij beide polsen breekt, blijft hij tot de laatste kilometers de te kloppen man. Tot daar in de laatste honderden meters iemand opduikt op een manier die zijn handelsmerk zal worden: Oscar Freire, tot dan een nobele onbekende, sprint zich in Verona uit de anonimiteit.

Erop en eronder 
In Milaan-San Remo 2004 stevent Erik Zabel af op een vijfde overwinning. De bijna overprofessionele Duitser maakt een onwaarschijnlijk beginnersfout. Hij gooit zijn armen net voor de finish in de lucht ... en geeft zo net de plaats aan Freire om eronder te glippen en in extremis te winnen.

Winterstop  
Freire kondigt al enkele jaren aan te zullen stoppen. Om plots toch nog voor een jaartje bij te tekenen. Veel maakt het hem blijkbaar niet uit. In de winter zit hij niet op zijn fiets. Bij de eerste trainingsstage ziet hij de eerste dag dan ook groen van de inspanning. Op het einde rijdt hij al fluitend iedereen naar huis. Freire is een one trick pony. Maar wel een waar iedereen zich telkens opnieuw aan laat vangen.

Cadel Evans - Van loser tot winnaar

Waarom Cadel Evans de Tour won, daarover bestaan veel theorieën. Er is in ieder geval een groot verschil te merken in zijn rijstijl bergop. Hij rijdt al heel zijn leven kop-in-kas en dat zal nooit veranderen. Evans heeft wel zijn manier van reageren op een aanval gewijzigd.


Een goed voorbeeld van Cadel oude stijl is de beklimming van de Aubisque in 2007, in de bewuste Tour waarin Contador een paar keer Rasmussen voor schut zette (beklimming Plateau de Beille)...

... en diezelfde Rasmussen zichzelf uiteindelijk  als een stom kieken voor schut zette:

Maar terug naar Cadelleke en de rit naar de top van de Aubisque: de snedige aanvallen laat hij gebeuren en dan wacht hij even om in de reactie te gaan. In een verhoogd maar gelijkmatig tempo dicht hij een paar keer ternauwernood het gat. Tot hij breekt. Zijn hele body language schreeuwt het uit: jullie rijden eigenlijk te snel voor mij omhoog.

Vergelijk dat met zijn agressieve manier van reageren op de uitvallen van bijvoorbeeld Andy Schleck in de Tour 2011. Evans sprint behoorlijk indrukwekkend naar het wiel, veel intimiderender dan voorheen, onder het motto "Mannekes, als ge sebiet niet wat sneller begint te rijden, zal ik mij eens aan kop zetten":